Metoda tomograficzna TYTUL Metoda tomograficzna

Metoda tomograficzna TYTUL Metoda tomograficzna umożliwia dokładne określenie siedziby. Ogniska chorobowego w płucu, jego kształtu i budowy, przewyższając pod tym względem zwykłą metodę radiograficzną. Ma to znaczenie np. gdy mamy rozstrzygnąć, jakie żebra należy usunąć przy częściowej torakoplastyce, wykonywanej z powodu jamy gruźliczej w i płucu. Zdjęcia kontra kontaktowe. Do wykrywania najwcześniejszych zmian w płucach i dokładniejszego określenia ich siedziby Berner poleca zdjęcia radiologiczne, zwane kontra kontaktowymi. Michał Telatycki nazywa je przeciw stykowymi. Założenie tej metody polega na tym, że i przy bez pośrednim zetknięciu się z klatką piersiową lampy radiologicznej z jednej strony, np. z tyłu, oraz kasety z kliszą radiologiczną z drugiej strony, więc z przodu, promienie Roentgena rozchodząc się powiększają znacznie wszystko, co się znajduje w najbliższym sąsiedztwie ogniska lampy (w powyższym przy-kładzie tylne łuki żeber). Wskutek tego wszelkie zmiany w płucach wywołujące cienie, a znajdujące się na drodze promieni, uwidocznią się tym wyraźnie), a równocześnie będą mniejsze, im leżą bliżej kliszy. Gdy więc cień będzie ciemniejszy i mniejszy np. przy kierunku promieni strzałowym od tyłu ku przodowi, niż przy kierunku odwrotnym, będzie to świadczyć, że zmi ana chorobowa znajduje się w przednich warstwach płuc i na odwrót, zmiany w tylnych częściach płuc uwidocznią się bardziej przy badaniu przednio-tylnym. Jednakowe natężenie i rozmiar cienia przy badaniu w obu kierunkach strzałkowych przemawia za tym, że zmiana znajduje się w równej odległości od ogniska lampy w obu ustawieniach. Badanie wymaga oczywiście zabezpieczenia przed wysokim napięciem, by lampa stykając się ze skórą nie wywołała porażenia prądem elektrycznym. [więcej w: nadmierna kifoza piersiowa, telebarek, peroxygel ]

Powiązane tematy z artykułem: nadmierna kifoza piersiowa peroxygel telebarek