Radiokimografia TYTUL Radiokimografia. Wlasciwym twórca

Radiokimografia TYTUL Radiokimografia. Właściwym twórcą tej metody jest Bronisław Sabat. Umożliwia ona utrwalenie na błonie radiologicznej poszczególnych faz ruchowych narządu znajdującego się w ruchu, a więc dokładną jego analizę nieuchwytną dla radioskopii i radiografii. Pozwala, zatem ta metoda określać, czy różne części badanego narządu są ruchome i czy ta ruchomość jest duża oraz porównywać ruchy pewnej części narządu, zapadniętej części płuca w przebiegu odmy opłucnej lub jamy w płucu z ruchami żeber, przepony i śródpiersia. Równoczesność ruchów dowodzi, że ruchy żeber, przepony lub śródpiersia wywierają wpływ na zapadniętą część płuca lub na jamę, czyli że zapadnięta część płuca ze znajdującą się w niej jamą nie jest zupełnie odprężona. Czytaj dalej Radiokimografia TYTUL Radiokimografia. Wlasciwym twórca

Stosunek podstawowych metod badania narzadu

Stosunek podstawowych metod badania narządu oddechowego do metod radiologicznych TYTUL Stosunek podstawowych metod badania narządu oddechowego do metod radiologicznych. Dużo pracy włożono w rozstrzygnięcie zagadnienia, czy z udoskonaleniem metod radiologicznych podstawowe metody badania narządu oddechowego w jego chorobach nie straciły swej wartości. Stwierdzono ponad wszelką wątpliwość, że promienie Roentgena wykrywają czasami zmiany w narządzie oddechowym tam, gdzie inne metody zawodzą. Ale prawidłowy obraz radiologiczny wcale jeszcze nie dowodzi prawidłowego stanu narządu oddechowego. Tak np. Czytaj dalej Stosunek podstawowych metod badania narzadu

Liczne prace nad pochodzeniem cieni

Liczne prace nad pochodzeniem cieni wnękowych TYTUL Liczne prace nad pochodzeniem cieni wnękowych stwierdziły, że podkład anatomiczny cienia wnęki w obrazie radiologicznym stanowi tętnica płucna i większe jej rozgałęzienia zawierające dużo krwi. Potwierdziły to badania Lapo de Carvalho wykonane na żywych ludziach metodą angiopneurnograficzną. Żyły wzmagają cień w miejscach krzyżowania się z tętnicą płucną. Udział ścian oskrzeli w powstaniu cieni wnęki jest nikły, niezmienione zaś węzły oraz naczynia chłonne nie odgrywają pod tym względem wyraźniejszej roli. Rozjaśnienia, które widzimy w miejscu cienia wnęki, pochodzą od światła oskrzeli. Czytaj dalej Liczne prace nad pochodzeniem cieni

Wziernikowanie jamy oplucnej (Pleuroscopia)

Wziernikowanie jamy opłucnej (Pleuroscopia) TYTUL Dla zbadania górnego płata prawego płuca oraz górnej części górnego lewego płata wprowadza się do nosa – po uprzednim znieczuleniu butoformem – cewnik kontrastowy z mandrynem i pod kontrolą promieni Roentgena posuwa się go prawie do podziału tchawicy, po czym wprowadza się przez cewnik 1 ml butoformu i posuwa się go dalej do odpowiedniego oskrzela. Ułożywszy badanego na ruchomym stole radiologicznym wprowadza się teraz przez cewnik ogrzany Iipiodol, prześwietla sporządza się zdjęcia radiologiczne. Lipiodol bywa zazwyczaj już w ciągu kilku dni wykrztuszony, rzadziej pozostaje w płucach miesiącami i nawet latami. Błona śluzowa oskrzeli go me wsysa. Przeciwwskazania do bronchografii stanowią świeże krwotoki płucne, rozszerzenia oskrzeli przebiegające z gorączką, ostre choroby narządu oddechowego, czynna gruźlica płuc, ciężkie choroby narządu krążenia oraz nerek, nadczynność tarczycy, duża pobudliwość nerwowa i ogólne wyniszczenie. Czytaj dalej Wziernikowanie jamy oplucnej (Pleuroscopia)

Biopsja pluc TYTUL Biopsja pluc

Biopsja płuc TYTUL Biopsja płuc polega na badaniu materiału uzyskanego za życia chorego przez aspirację miąższu płucnego po nakłuciu płuca poprzez ścianę klatki piersiowej niezbyt grubą igłą. Z wydobytego materiału sporządza się rozmazy, stosując takie samo postępowanie, jak przy badaniu rozmazów krwi, i poddaje się je badaniu drobnowidowemu, podczas którego zwraca się uwagę na budowę morfologiczną komórek. Jeżeli uzyskany materiał zawiera małe grudki, sporządza się z nich preparaty histologiczne przy zastosowaniu odpowiedniej techniki histopatologicznej. Nadto wydobyty materiał może być poddany badaniu bakteriologicznemu. Biopsję płuc stosuje się głównie w przypadkach podejrzanych o nowotwór płuc i ziarnicę płuc. Czytaj dalej Biopsja pluc TYTUL Biopsja pluc

Wziernikowanie me wywoluje powiklan z

Wziernikowanie me wywołuje powikłań z wyjątkiem niekiedy odmy podskórnej TYTUL Wziernikowanie me wywołuje powikłań z wyjątkiem niekiedy odmy podskórnej. Do wziernikowania polecił Jacobaeus pleuroskop zbudowany na wzór wyprostowanego wziernika pęcherzowego Nitzego. Jest to wziernik metalowy o tępym końcu z bocznym otworem obserwacyjnym, zaopatrzony w lampkę elektryczną. Wziernikiem Jacobaeusa można obejrzeć całą jamę opłucną prócz niewielkiego obszaru leżącego w osi przyrządu. Ujemną jego stronę stanowi trudność określenia istotnej wielkości obrazu w dużej jamie opłucnej gdyż zależy ona od stopnia oddalenia badanego przedmiotu od otworu obserwacyjnego bliższe przedmioty znajdujące się w odległości 2-3 cm wydają się duże, a oddalone o 10 cm i więcej coraz mniejsze. Czytaj dalej Wziernikowanie me wywoluje powiklan z

Wziernikowanie oskrzeli TYTUL Wziernikowanie oskrzeli

Wziernikowanie oskrzeli TYTUL Wziernikowanie oskrzeli (Broncboscopia) Bronchografia (Bronchographia) wziernikowanie oskrzeli, czyli badanie oskrzeli przez wprowadzony do nich przyrząd, zwany wziernikiem oskrzelowym lub bronchoskopem, jest metodą obecnie szeroko stosowaną w celach rozpoznawczych i leczniczych w chorobach narządu oddechowego, a także w dociekaniach naukowych w zakresie jego patofizjologii. Za pomocą tej metody bada się przebieg tchawicy i dużych oskrzeli, kształt i szerokość ich światła, stan ich ścian (nacieki, stany zapalne, owrzodzenia, wybroczyny, guzy i inne zmiany), nadto obecność w nich ropy, krwi, ciał obcych, przetok itd. Wziernikowanie oskrzeli umożliwia pobieranie materiału z oskrzeli do badania chemicznego i bakteriologicznego oraz wycinków do badania histopatologicznego. Wziernikowanie oskrzeli. Badanego trzeba przygotować do badania pouczając go, aby oddychał spokojnie, równo, ze średnią głębokością oraz aby opanowywał odruch kaszlowy, który utrudnia zabieg. Czytaj dalej Wziernikowanie oskrzeli TYTUL Wziernikowanie oskrzeli

porazenia nerwu blednego TYTUL

porażenia nerwu błędnego TYTUL Gdy jego częstość ustali się na pewnym poziomie, wstrzykujemy ponownie 1/2 mg atropiny i tak postępujemy, aż do zupełnego porażenia nerwu błędnego, co objawia się tym, że tętno więcej już się nie przyśpiesza. Świadczy to o bezwzględnym napięciu nerwu współczulnego. U osób z układem wegetatywnym zrównoważonym stan taki pojawia się zwykle po trzech dawkach, czyli po 1,5 mg atropiny, tak że czwarta dawka nie wywiera już żadnego wpływu na częstość tętna. Tętno u tych osób ustala się na poziomie 116-128, średnio 124 na minutę. Jest to poziom bezwzględnego napięcia nerwu współczulnego u osób z prawidłowym układem wegetatywnym, z hiperparasympatykotonią i z hipoparasympatykotonią, natomiast u osób z hipersympatykotonią wynosi wtedy częstość tętna 136-156, a z hiposympatykotonią 100:108. Czytaj dalej porazenia nerwu blednego TYTUL

Zachowanie sie skurczowego cisnienia tetniczego

Zachowanie się skurczowego ciśnienia tętniczego po wstrzyknięciu adrenaliny TYTUL Zachowanie się skurczowego ciśnienia tętniczego po wstrzyknięciu adrenaliny, w związku ze stanem układu nerwowego wegetatywnego, moment wstrzyknięcia 1 mI 10/100 roztworu adrenaliny oznaczono strzałkami. U osoby z układem wegetatywnym zrównoważonym początkowe ciśnienie (110 mm Hg) wznosi się powoli, osiąga szczyt (161 mm Hg ) po 24 minutach, na tym poziomie pozostaje 15 minut, po czym wraca stopniowo po dalszych 20 minutach do poziomu przed wstrzyknięciem. U osoby ze wzmożonym napięciem układu współczulnego ciśnienie (116 mm Hg) podnosi się stromo, osiąga szczyt (170 mm Hg) już po 15 minutach, po czym spada do poziomu przed wstrzyknięciem w ciągu 15 minut. U osoby z przewagą układu przywspółczulnego ciśnienie (86 mm Hg) początkowo spada do 80 mm Hg, po czym powoli podnosi się, osiąga szczyt (108 mm Hg dopiero po 36 minutach, na tym poziomie pozostaje 9 minut a następnie bardzo powoli opada i wraca do ciśnienia przed wstrzyknięciem adrenaliny dopi ero po dalszych 3ó minutach, ciśnienie tętnicze, mierzone co 3 minuty, u osób z prawidłowym układem wegetatywnym powoli wzrasta po adrenalinie i dochodzi do najwyższego poziomu mniej więcej po 20-30 minutach, po czym po kilku minutach rozpoczyna się powolny jego powrót do pierwotnego poziomu. U osób z przewagą układu współczulnego ciśnienie tętnicze wzrasta bardzo szybko do wysokiego poziomu, lecz również szybko spada. Czytaj dalej Zachowanie sie skurczowego cisnienia tetniczego