Radiokimografia TYTUL Radiokimografia. Wlasciwym twórca

Radiokimografia TYTUL Radiokimografia. Właściwym twórcą tej metody jest Bronisław Sabat. Umożliwia ona utrwalenie na błonie radiologicznej poszczególnych faz ruchowych narządu znajdującego się w ruchu, a więc dokładną jego analizę nieuchwytną dla radioskopii i radiografii. Pozwala, zatem ta metoda określać, czy różne części badanego narządu są ruchome i czy ta ruchomość jest duża oraz porównywać ruchy pewnej części narządu, zapadniętej części płuca w przebiegu odmy opłucnej lub jamy w płucu z ruchami żeber, przepony i śródpiersia. Równoczesność ruchów dowodzi, że ruchy żeber, przepony lub śródpiersia wywierają wpływ na zapadniętą część płuca lub na jamę, czyli że zapadnięta część płuca ze znajdującą się w niej jamą nie jest zupełnie odprężona. W ten sposób tłumaczy radiokimografia bezskuteczność odmy opłucnej w przypadkach gruźlicy płuc, w których na postawie radioskopii i radiografii wydawało się, że uzyskano zupełne zapadnięcie się chorego płuca. Radiokimografia lepiej niż inne metody radiologiczne określa, czy w danym przypadku osiągnięto przez wyrwanie nerwu przeponowego unieruchomienie chorego płuca. Dzięki niej wiemy obecnie, że przepona, nawet bardzo wysoko ustawiona po wyrwania nerwu przeponowego, może nadal wykonywać ruchy, a jamy wielkich, o twardych ścianach, usadowione w górnym płacie płucnym, nadal mogą być nieuciśnięte i mogą poruszać się z ruchami żeber oraz przepony. Kimografią daje się stwierdzić łatwą przesuwalność śródpiersia, w związku, z którą mogą powstawać wstrząsy po rozleglej torakoplastyce itd. [hasła pokrewne: wafle ryżowe ig, radioskopia, układ adrenergiczny ]

Powiązane tematy z artykułem: radioskopia układ adrenergiczny wafle ryżowe ig