Badanie klatki piersiowej promieniami Roentgena

Badanie klatki piersiowej promieniami Roentgena TYTUL Badanie klatki piersiowej promieniami Roentgena polega na: 1) prześwietlaniu (radioskopia) 2) na zdjęciu klatki piersiowej (radiografia). W ostatnich czasach stosuje się także radiokimografię i tomografię. Każda z tych metod ma swe znaczenie, nie wyłącza innych, a wszystkie wzajemnie się uzupełniają. Radioskopia prześwietlaniem bada się klatkę piersiową przede wszystkim w kierunku strzałkowym tylno-przednim i przednio-tylnym. Ze względu na rozbieżność promieni padających z ogniska lampy rentgenowskiej na ekran lub na błonę radiologiczną, cienie uwidoczniających się zmian są zawsze powiększone i zarysowują się nieostro. Czytaj dalej Badanie klatki piersiowej promieniami Roentgena

Biopsja pluc TYTUL Biopsja pluc

Biopsja płuc TYTUL Biopsja płuc polega na badaniu materiału uzyskanego za życia chorego przez aspirację miąższu płucnego po nakłuciu płuca poprzez ścianę klatki piersiowej niezbyt grubą igłą. Z wydobytego materiału sporządza się rozmazy, stosując takie samo postępowanie, jak przy badaniu rozmazów krwi, i poddaje się je badaniu drobnowidowemu, podczas którego zwraca się uwagę na budowę morfologiczną komórek. Jeżeli uzyskany materiał zawiera małe grudki, sporządza się z nich preparaty histologiczne przy zastosowaniu odpowiedniej techniki histopatologicznej. Nadto wydobyty materiał może być poddany badaniu bakteriologicznemu. Biopsję płuc stosuje się głównie w przypadkach podejrzanych o nowotwór płuc i ziarnicę płuc. Czytaj dalej Biopsja pluc TYTUL Biopsja pluc

Wziernikowanie jamy oplucnej (Pleuroscopia)

Wziernikowanie jamy opłucnej (Pleuroscopia) TYTUL Dla zbadania górnego płata prawego płuca oraz górnej części górnego lewego płata wprowadza się do nosa – po uprzednim znieczuleniu butoformem – cewnik kontrastowy z mandrynem i pod kontrolą promieni Roentgena posuwa się go prawie do podziału tchawicy, po czym wprowadza się przez cewnik 1 ml butoformu i posuwa się go dalej do odpowiedniego oskrzela. Ułożywszy badanego na ruchomym stole radiologicznym wprowadza się teraz przez cewnik ogrzany Iipiodol, prześwietla sporządza się zdjęcia radiologiczne. Lipiodol bywa zazwyczaj już w ciągu kilku dni wykrztuszony, rzadziej pozostaje w płucach miesiącami i nawet latami. Błona śluzowa oskrzeli go me wsysa. Przeciwwskazania do bronchografii stanowią świeże krwotoki płucne, rozszerzenia oskrzeli przebiegające z gorączką, ostre choroby narządu oddechowego, czynna gruźlica płuc, ciężkie choroby narządu krążenia oraz nerek, nadczynność tarczycy, duża pobudliwość nerwowa i ogólne wyniszczenie. Czytaj dalej Wziernikowanie jamy oplucnej (Pleuroscopia)

Badanie plwociny golym okiem TYTUL Badanie

Badanie plwociny gołym okiem TYTUL Badanie plwociny gołym okiem Badanie plwociny gołym okiem polega na oznaczeniu dobowej jej ilości, zbitości, wyglądu, barwy, woni oraz składników, które dają się dostrzec nieuzbrojonym okiem. Ilość dobowa plwociny, zależnie od rodzaju choroby narządu oddechowego, jej rozległości, a nieraz także od okresu choroby, waha się od kilku mililitrów do jednego litra i więcej. Jeżeli dobowa ilość plwociny jest mała, mówimy osputum parcum, jeżeli zaś jest jej dużo, to osputum copiosum. Dużo plwociny spostrzega się w obrzęku płuc, zgorzeli płuc, w przypadkach ropni płuc, w rozszerzeniach oskrzeli, w przewlekłym śluzoropotoku oskrzelowym, w nieżycie śluzotok owym oskrzeli, w zapaleniu gnilnym oskrzeli, także w rozpadowej gruźlicy płuc. Natomiast w krupowym zapaleniu płuc plwociny jest mało pomimo zajęcia całego płata płucnego lub nawet kilku płatów. Czytaj dalej Badanie plwociny golym okiem TYTUL Badanie

Preparat barwi sie przez jedna

Preparat barwi się przez jedną minutę w roztworze Biebricha TYTUL Preparat barwi się 1/2 minuty barwnikiem ałunowo-hematoksy-linowym Harrisa (1), po czym zanurza się jeden lub dwa razy w wodzie przekroplonej i 10 razy w słabym roztworze amoniaku (odczynnik 5), a następnie zmywa się w wodzie spod kranu Etap 4: Preparat barwi się przez jedną minutę w roztworze Biebricha (odczynnik 2) Etap 5: Preparat umieszcza się na jedną minutę w roztworze bejcowym (odczynnik 4), po czym spłukuje się wodą spod kranu. Etap 6: Preparat barwi się zielenią F. C. F. (odczynnik 3) przez 2 minuty, po czym umieszcza się – bez poprzedniego spłukania – w 1 % kwasie octowym lodowatym (6) na 1/2 minuty. Czytaj dalej Preparat barwi sie przez jedna

Długoterminowe wyniki u osób w podeszłym wieku, które przeżyły zatrzymanie krążenia w szpitalu AD 7

Podobne wyniki uzyskano w modelach oceniających przeżycie po 2 latach i ponownej w ciągu 2 lat po wypisaniu (tabele S5 i S6 w dodatkowym dodatku). Dyskusja
Wśród pacjentów w wieku 65 lat lub starszych, którzy przeżyli wewnątrzszpitalne zatrzymanie krążenia, 59% przeżyło co najmniej rok, a 50% przeżyło przez co najmniej 2 lata. Najbardziej narażonym okresem po zwolnieniu było pierwsze 3 miesiące, podczas których wystąpiło 56% ogólnej liczby zgonów w ciągu pierwszych 2 lat. Wskaźniki rocznego przeżycia były istotnie niższe wśród starszych pacjentów niż wśród młodszych pacjentów, wśród mężczyzn niż wśród kobiet, wśród czarnych niż wśród białych, oraz wśród pacjentów z umiarkowaną lub cięższą neurologiczną niepełnosprawnością przy wypisie niż u osób z łagodnymi lub bez neurologicznych inwalidztwo. Czytaj dalej Długoterminowe wyniki u osób w podeszłym wieku, które przeżyły zatrzymanie krążenia w szpitalu AD 7

Długoterminowe wyniki u osób w podeszłym wieku, które przeżyły zatrzymanie krążenia w szpitalu AD 8

Odkryliśmy różnice rasowe w stopniu przeżycia nawet po uwzględnieniu czynników, takich jak choroba nerek, które są bardziej rozpowszechnione wśród pacjentów rasy czarnej i wiążą się z gorszym rokowaniem. Aby lepiej zrozumieć powody różnic rasowych w odsetku przeżycia po wypisaniu, potrzebne są dalsze badania w celu ustalenia, czy istnieją różnice rasowe w miejscu wypisu (np. Hospicjum), częstości cewnikowania serca i wszczepienia kardiowertera-defibrylatora podczas indeksu hospitalizacja, dostęp do dalszej opieki ambulatoryjnej lub innych praktyk. Wreszcie, stwierdziliśmy, że pacjenci z umiarkowaną niepełnosprawnością neurologiczną przy wypisie mieli znacząco niższy wskaźnik rocznego przeżycia niż pacjenci z łagodną lub żadną neurologiczną niepełnosprawnością. Czytaj dalej Długoterminowe wyniki u osób w podeszłym wieku, które przeżyły zatrzymanie krążenia w szpitalu AD 8

Bezpieczeństwo, aktywność i immunologiczne korelaty przeciwciała anty-PD-1 w raku AD 7

Trzy zgony związane z zażywaniem narkotyków (1%) były spowodowane zapaleniem płuc (dwie u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca i jedną z pacjentami z rakiem jelita grubego). Aktywność kliniczna
Tabela 2. Tabela 2. Aktywność kliniczna przeciwciała anty-PD-1 w populacji skuteczności. Czytaj dalej Bezpieczeństwo, aktywność i immunologiczne korelaty przeciwciała anty-PD-1 w raku AD 7

Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia ad 11

Odporne na VRC01 izolaty od dwóch uczestników (Uczestnicy N04 i N08) były również odporne na miejsce wiążące CD4 bNAb 3BNC117 (Ryc. S14 i S15 w Dodatkowym dodatku). Łącznie, analizy izolatów wirusa w próbie NIH potwierdzają analizę opartą na sekwencjach obserwowaną w badaniu A5340 i pokazują selekcję dla istniejącego wirusa opornego na VRC01 i zdolność VRC01 do dalszego napędzania oporności podczas przerwania analitycznego leczenia. Dyskusja
W dwóch podobnie skonstruowanych badaniach klinicznych stwierdziliśmy, że pasywne podawanie wielokrotnych dawek monoterapii VRC01 powoduje wysokie stężenia VRC01 w osoczu i nie stwierdzono żadnych problemów związanych z bezpieczeństwem. U osób z przewlekłą infekcją HIV, poddawanych przerwom w leczeniu analitu, w porównaniu z historycznymi kontrolami, terapia VRC01 nieznacznie opóźniała odbicie wirusa w surowicy; jednak nie osiągnięto supresji wirusa powyżej 8 tygodni. Czytaj dalej Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia ad 11

Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia ad 9

Podobne wzory zaobserwowano w miejscu wiążącym VRC01 u uczestników badania A5340 (ryc. S10 w dodatkowym dodatku). Wybór dla odpornych na VRC01 wirusów odskakujących
Rola oporności na VRC01 przy wirusowym odbiciu w obecności wysokich stężeń VRC01 w badaniu A5340 została oceniona przez klonowanie wybranych genów env z 46 quasi-gatunków i linii zebranych w okresach przed-ART i okresach ponownego odbicia badania (mediana, 3). geny env pre-ART i 3 odbicia na uczestnika). Te geny env zostały sklonowane, wyrażone jako pseudowirusy i przetestowane pod kątem wrażliwości na neutralizację za pomocą VRC01. Czytaj dalej Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia ad 9