Wplyw nadczynnosci tarczycy na ustrój Inne objawy zwiazane z tarczyca

Wpływ nadczynności tarczycy na ustrój Inne objawy związane z tarczycą występują wtedy, gdy tarczyca wytwarza -swój hormon w nadmiarze. Powstaje wtedy nadczynność tarczycy (hyperthyreoidismus lub thyreotoxyo,osis). Już dawne badania wykazały, że jeżeli będziemy karmić kijanki wyciągiem z tarczycy, to bardzo szybko kończą one swój okres przejścia w żaby. Odwrotnie, jeżeli usunąć im tarczycę wtedy kijanki nie zamieniają się w żaby. Przy systematycznym zatruwaniu zwierzęcia wyciągami z tarczycy zmienia się charakterystycznie przemiana materii we wszystkich elementach komórkowych ustroju. Czytaj dalej Wplyw nadczynnosci tarczycy na ustrój Inne objawy zwiazane z tarczyca

Radioskopia TYTUL Przystepujac do

Radioskopia TYTUL Przystępując do badania radiologicznego należy przede wszystkim przystosować wzrok przez przebywanie w ciemnym pokoju do obserwacji obrazu na ekranie, gdyż w przeciwnym razie można nie zauważyć niektórych, nawet ważnych zmian w płucach. Badanie ma za zadanie wyjaśnić, czy nie ma nie prawidłowości w budowie kośćca klatki piersiowej, czy zatoki przeponowo-żebrowe są wolne, a przepona prawidłowo ustawiona i ruchoma podczas oddychania, czy szczyty płuc dobrze się wyjaśniają podczas kaszlu, czy nie ma przesunięcia narządów klatki piersiowej, nieprawidłowych ciem albo nieprawidłowych wyjaśnień w polach płucnych. Zwraca się także szczególną uwagę na okolicę wnęk płucnych. W razie stwierdzenia nieprawidłowych cieni albo wyjaśnień określa się ich siedzibę, wielkość, kształt, zarysy i ostrość granic, nasycenie cienia, jego budowę (cienie jednolite i niejednolite). W każdym przypadku bada się nadto wpływ głębokich oddechów oraz kaszlu na cienie i wyjaśnień ma radiografia. Czytaj dalej Radioskopia TYTUL Przystepujac do

Tomografia TYTUL Tomografia. Ujemna strone radiografii

Tomografia TYTUL Tomografia. Ujemną stronę radiografii klatki piersiowej stanowi to, że w zdjęciu, tak jak w prześwietlaniu, otrzymujemy obraz płaszczyznowy, przy czym zacienienia znajdujące się w różnych głębokościach klatki piersiowej, jednak na tej samej wysokości, nakładają się na siebie i wzajemnie się przesłaniają. Utrudniać to może odczytywanie radiogramu i nawet być przyczyną pomyłki, tym bardziej że do sumowania się prawidłowych y nieprawidłowych cieni płucnych dołączają się cienie żeber, które pokrywają prawie 2/3 błony radiologicznej. Uniknąć powstających z tego pomyłek w interpretacji radiogramu można za pomocą tomografii. Twórcą tej metody jest nasz rodak Karol Mayer. Czytaj dalej Tomografia TYTUL Tomografia. Ujemna strone radiografii

Radiokimografia TYTUL Radiokimografia. Wlasciwym twórca

Radiokimografia TYTUL Radiokimografia. Właściwym twórcą tej metody jest Bronisław Sabat. Umożliwia ona utrwalenie na błonie radiologicznej poszczególnych faz ruchowych narządu znajdującego się w ruchu, a więc dokładną jego analizę nieuchwytną dla radioskopii i radiografii. Pozwala, zatem ta metoda określać, czy różne części badanego narządu są ruchome i czy ta ruchomość jest duża oraz porównywać ruchy pewnej części narządu, zapadniętej części płuca w przebiegu odmy opłucnej lub jamy w płucu z ruchami żeber, przepony i śródpiersia. Równoczesność ruchów dowodzi, że ruchy żeber, przepony lub śródpiersia wywierają wpływ na zapadniętą część płuca lub na jamę, czyli że zapadnięta część płuca ze znajdującą się w niej jamą nie jest zupełnie odprężona. Czytaj dalej Radiokimografia TYTUL Radiokimografia. Wlasciwym twórca

Badanie ukladu wegetatywnego TYTUL Pomimo

Badanie układu wegetatywnego TYTUL Pomimo stwierdzenia zmian w narządzie oddechowym w każdym przypadku należy przeprowadzać dokładne badanie także innych narządów zmiany bowiem w narządzie oddechowym mogą być wtórne. Zwłaszcza często ich przyczyną są choroby narządu krążenia oraz nerek.
Badanie układu wegetatywnego. Układ wegetatywny bada się metodami fizycznymi i farmakodynamicznymi. Metody fizyczne polecone w tym celu są, jak się, przekonałem, przeważnie bezwartościowe. Obecnie, więc ogranicza się do prób farmakodynamicznych, polegających na badaniu zachowania się chorego oraz ciśnienia tętniczego i częstości tętna po podskórnym wstrzyknięciu 1 ml 1% adrenaliny, a także zachowania się tętna po dożylnym wstrzyknięciu atropiny. Czytaj dalej Badanie ukladu wegetatywnego TYTUL Pomimo

Strzepy tkanki plucnej TYTUL Za czopy

Strzępy tkanki płucnej TYTUL Za czopy grzybicze Dittricha nie trzeba mylnie brać czopów migdałowych, które wykrztuszają czasami chorzy jako drobne okrągławe grudki, spoistości sera, silnie cuchnące przy rozgnieceniu. Składają się one, jak to się stwierdza badaniem drobnowidowym, ze zbitej masy szczątków komórkowych, obfitej liczby różnych bakterii, z igiełek kwasów tłuszczowych i kulek tłuszczu. Swą nazwę zawdzięczają one pochodzeniu z zatok migdałów podniebiennych. Strzępy tkanki płucnej są to strzępy szarawe, żółte, czarne lub czarnoszare, które się spotyka w przypadkach ropni i zgorzeli płuc. Mają one różną wielkość, od główki szpilki do rozmiaru ostatniego członka palców. Czytaj dalej Strzepy tkanki plucnej TYTUL Za czopy

Bezpieczeństwo, aktywność i immunologiczne korelaty przeciwciała anty-PD-1 w raku AD 8

Stabilną chorobę trwającą 24 tygodnie lub więcej obserwowano u 6 pacjentów (6%). Wśród pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym obiektywne odpowiedzi wystąpiły u 4 z 17 pacjentów (24%) leczonych dawką 1,0 mg na kilogram i 5 z 16 (31%) leczonych 10,0 mg na kilogram. Z 8 pacjentów z obiektywnymi odpowiedziami, którzy rozpoczęli leczenie rok lub więcej przed analizą danych, 5 miało odpowiedź, która trwała rok lub dłużej. Stabilną chorobę trwającą 24 tygodnie lub więcej zaobserwowano u dodatkowych 9 pacjentów (27%). Czytaj dalej Bezpieczeństwo, aktywność i immunologiczne korelaty przeciwciała anty-PD-1 w raku AD 8

Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia ad 6

Panel C przedstawia krzywą Kaplana-Meiera plazmowej supresji wirusa (<200 kopii na mililitr) po podaniu VRC01 i przerwaniu leczenia analitycznego w uczestnikach badania A5340 i NIH w porównaniu z historycznymi uczestnikami w próbach grupy AIDS Clinical Trials Group (ACTG), którzy przeszli przerwę w terapia bez innych interwencji immunoterapeutycznych. Panel D pokazuje poziomy VRC01 w osoczu in vivo w pierwszej wykrywalnej wiremii osocza. Granica wykrywania VRC01 była mniejsza niż 0,98 .g na mililitr. W obu badaniach podawanie VRC01 nie powodowało trwałego tłumienia wiremii plazmy. W badaniu A5340 12 z 13 uczestników z danymi, które można było ocenić, miało wirusowe odbicie większe niż 200 kopii na mililitr w tygodniu 8 lub wcześniej (92%, 90% CI, 68 do 100), z medianą czasu na odbicie 4 tygodnie (odległość międzykwartylowa, 3 do 5) (ryc. Czytaj dalej Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia ad 6

Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia ad 8

Sekwencje od uczestnika A03 zostały przetestowane pod kątem klastrów; Testy najbliższego sąsiada Slatkina-Maddisona i Hudsona wspierają kompartmentalizację sekwencji (odpowiednio P <0,001 i P = 0,004). Jak pokazano w panelu D, uczestnik A07 miał poliklonalne odbicie wirusa wrażliwego na VRC01. Jak pokazano w Panelu E i F, porównano pseudotypowany wirus z ośmiu uczestników z dostępnymi próbkami przed ART i odbiciem pod kątem zmian w czułości neutralizacji za pomocą IC50 (obcięty przy 25 .g na mililitr) (Panel E) i 80% stężenia hamującego ( IC80) (skrócone w 50 .g na mililitr) (Panel F) z zastosowaniem wielopoziomowych modeli efektów losowych (losowy przecinek i nachylenie) w celu uwzględnienia wielu klonów na uczestnika w każdym punkcie czasowym. Obliczono dwustronną wartość P dla szacowanej różnicy w przed ART i odporności na odbicie. Średnie miana są pokazane dla wirusa przed-ART po lewej stronie i wirusa odbicia po prawej. Czytaj dalej Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia ad 8

Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia ad 7

Jednak jego wiremia osoczowa odbił się wkrótce po drugiej przerwie ART. Charakterystyka farmakokinetyczna VRC01
Poziomy VRC01 w osoczu, które uzyskano w wyniku biernej infuzji, były podobne do poziomów odnotowanych w poprzednich badaniach.23,24 W badaniu A5340 uczestnicy otrzymywali 40 mg VRC01 na kilogram co 3 tygodnie dla trzech dawek i utrzymywali zmierzone poziomy VRC01 w osoczu znacznie powyżej 50 .g na mililitr na 8 tygodni (mediana, 175 .g na mililitr, zakres, 68 do 1494) (ryc. S6 w dodatku uzupełniającym).
W badaniu NIH uczestnicy otrzymywali 40 mg VRC01 za kilogram co 2 tygodnie w przypadku pierwszych trzech dawek, a następnie co miesiąc przez okres do 6 miesięcy. Uczestnicy badania NIH utrzymywali poziomy VRC01 w osoczu powyżej 100 .g na mililitr w prawie wszystkich punktach czasowych podczas próby (ryc. Czytaj dalej Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia ad 7