Wplyw nadczynnosci tarczycy na uklad adrenergiczny

Wpływ nadczynności tarczycy na układ adrenergiczny Z różnych doświadczeń i spostrzeżeń klinicznych wynika, że zwiększona czynność tarczycy pobudza układ współczulny, układ zaś współczulny, znajdując się w stanie podrażnienia, powoduje wzmożone wydzielanie hormonu tarczycy. Istnieje więc wzajemna zależność między wytwarzaniem hormonu tarczycy i układem współczulnym, czyli współzależność hormonalno-nerwowa. Na tej podstawie mamy do czynienia z tzw. błędnym kołem (circulus vitiosus), to znaczy: jeżeli powstanie nadmierna czynność tarczycy, W wyniku zjawi się podrażnienie układu współczulnego, podrażniony zaś układ współczulny pobudza tarczycę do większego wytwarzania hormonu. Powstaje wtedy obraz nerwicy współczulnej jako wyraz zwichniętej i nadmiernej czynności układu współczulnego, a nie tylko obraz wzmożonego napięcia tego układu, które raczej należy ujmować jako jeszcze zjawisko fizjologiczne. Czytaj dalej Wplyw nadczynnosci tarczycy na uklad adrenergiczny

Mechanizm powstawania wola

Wole Zarówno w sprawach przebiegających z niedoczynnością jak i nadczynnością tarczycy może ona ulegać przerostowi i powstanie tzw. wole (struma), a. Wole. z niedoczynności tarczycy W niedoczynności tarczycy przerasta ona dlatego, że wytwarzanie tyroksyny jest za małe i nie wystarcza do ożywienia procesów przemiany materii. Mechanizm powstawania wola z niedoczynności tarczycy sprowadza się do pobudzającego działania hormonu tyreotropowego przysadki mózgowej, który pobudza czynność i rozrost tarczycy. Czytaj dalej Mechanizm powstawania wola

usta i drugi otwór nosowy

usta i drugi otwór nosowy TYTUL Dawniej szeroko rozpowszechniona u łoża chorych metoda ta jest obecnie rzadko stosowana, a to ze względu na dużą rozpiętość poziomów fizjologicznych u różnych osób oraz na łatwość uzyskania mylnych wyników, zależnie od sposobu oddychania badanego. Ciśnienie bada się za pomocą osobnych przyrządów, zwanych pneumatome trami. Przyrząd składa się z otwartej na obu końcach szklanej rurki manometrycznej o kształcie U, umocowanej pionowo na desce z podstawką. Każde kolanko rurki ma mniej więcej 240 mm wysokości i 8-9 mm średnicy. Jedno kolanko jest w górnej części gruszkowato rozszerzone, natomiast drugie zagięte poziomo. Czytaj dalej usta i drugi otwór nosowy

Radioskopia TYTUL Przystepujac do

Radioskopia TYTUL Przystępując do badania radiologicznego należy przede wszystkim przystosować wzrok przez przebywanie w ciemnym pokoju do obserwacji obrazu na ekranie, gdyż w przeciwnym razie można nie zauważyć niektórych, nawet ważnych zmian w płucach. Badanie ma za zadanie wyjaśnić, czy nie ma nie prawidłowości w budowie kośćca klatki piersiowej, czy zatoki przeponowo-żebrowe są wolne, a przepona prawidłowo ustawiona i ruchoma podczas oddychania, czy szczyty płuc dobrze się wyjaśniają podczas kaszlu, czy nie ma przesunięcia narządów klatki piersiowej, nieprawidłowych ciem albo nieprawidłowych wyjaśnień w polach płucnych. Zwraca się także szczególną uwagę na okolicę wnęk płucnych. W razie stwierdzenia nieprawidłowych cieni albo wyjaśnień określa się ich siedzibę, wielkość, kształt, zarysy i ostrość granic, nasycenie cienia, jego budowę (cienie jednolite i niejednolite). W każdym przypadku bada się nadto wpływ głębokich oddechów oraz kaszlu na cienie i wyjaśnień ma radiografia. Czytaj dalej Radioskopia TYTUL Przystepujac do

Bronchografia TYTUL Bronchografia jest metoda rozpoznawcza

Bronchografia TYTUL Bronchografia jest metodą rozpoznawczą oddającą wielkie usługi w rozpoznawaniu nowotworów oskrzeli i płuc, wrodzonych zmian oskrzeli, rozszerzeń oskrzeli, jam ropnych i zgorzelinowych oraz w wykrywaniu takich ciał obcych w drogach oddechowych, które nie przepuszczają promieni Roentgena. Badanie polega na, zdjęciach klatki piersiowej promieniami Roentgena po uprzednim wprowadzeniu do drag oddechowych płynu kontrastowego. Dla uniknięcia mylnej interpretacji otrzymanych obrazów badanie należy wykonywać w pozycji przednio tylnej, tylno przedniej i bocznej. Jako cieczy kontrastowej używa się lipiodolu, który jest trwałym połączeniem jodu z olejem makowym i zawiera w 1 ml 40% płynu 0,54 grama metalicznego jodu. Na świetle, powietrzu, w cieple i wilgoci ulega lipoidom rozkładowi, zmieniając swą jasno bursztynową barwę na ciemnobrązową. Czytaj dalej Bronchografia TYTUL Bronchografia jest metoda rozpoznawcza

oddech Cheyne-Stokesa TYTUL Niektórzy

oddech Cheyne-Stokesa TYTUL Niektórzy zwracają uwagę na czas powstania objawów biernego przekrwienia w postaci rozszerzenia żył szyjnych, zasinienia powłok zewnętrznych i duszności oraz przyśpieszenia czynności serca przy dowolnym zatrzymaniu oddechów. W ciężkim upośledzeniu sprawności narządu oddechowego objawy te mogą powstawać już w pierwszych 15 sekundach dowolnego bezdechu, a w lżejszych przypadkach – później, nawet po 25 sekundach. Inni nadają znaczenie czasowi trwania dowolnego bezdechu, utrzymując, że sprawność narządu oddechowego jest upośledzona, jeżeli osoba z wydolnym narządem krążenia może zatrzymać oddech po głębokim wydechu, wykonanym po głębokim wdechu, mniej niż przez 22-25 sekund. Niektórzy sądzą o wydolności narządu oddechowego na podstawie częstości oddechów i sposobu od dychania przed wysiłkiem fizycznym i po nim. Metoda ta, jak i metody oparte na badaniu dowolnego bezdechu, świadczy raczej o sprawności układu płucno – sercowego. Czytaj dalej oddech Cheyne-Stokesa TYTUL Niektórzy

Objawy przedmiotowe w zakresie innych

Objawy przedmiotowe w zakresie innych narządów TYTUL Scoz do badania sprawności układu płucno – sercowego poleca metodę opartą na tym, że zużycie tlenu przez osoby ze zdrowym układem płucno – sercowym podczas oddychania przez 4-5 minut w atmosferze zawierającej 15% tlenu jest takie sarno jak w atmosferze z 21% tlenu. W niewydolności płucno – sercowej jest ono w atmosferze z 21% tlenu takie sarno jak u osób zdrowych, natomiast przy oddychaniu przez 4-5 minut w atmosferze zawierającej 15% tlenu stwierdza się różne odchylenia zależnie od stopnia niewydolności układu. Mianowicie w najlżejszej postaci niewydolności stwierdza się prawidłowe zużycie tlenu, skojarzone ze zwiększeniem wentylacji płucnej, w miarę zaś pogarszania się stanu sprawności układu płucno – sercowego następuje zmniejszenie zużycia tlenu najpierw przy zwiększeniu wentylacji płucnej, następnie przy prawidłowej wentylacji płucnej i wreszcie przy zmniejszonej wentylacji. Całe badanie przeprowadza się w przyrządzie Scoz-Knippinga. Jak z tego wynika, w określeniu sprawności narządu oddechowego nie należy poprzestawać na badaniu tylko jednym z wymienionych sposobów. Czytaj dalej Objawy przedmiotowe w zakresie innych

Zachowanie sie skurczowego cisnienia tetniczego

Zachowanie się skurczowego ciśnienia tętniczego po wstrzyknięciu adrenaliny TYTUL Zachowanie się skurczowego ciśnienia tętniczego po wstrzyknięciu adrenaliny, w związku ze stanem układu nerwowego wegetatywnego, moment wstrzyknięcia 1 mI 10/100 roztworu adrenaliny oznaczono strzałkami. U osoby z układem wegetatywnym zrównoważonym początkowe ciśnienie (110 mm Hg) wznosi się powoli, osiąga szczyt (161 mm Hg ) po 24 minutach, na tym poziomie pozostaje 15 minut, po czym wraca stopniowo po dalszych 20 minutach do poziomu przed wstrzyknięciem. U osoby ze wzmożonym napięciem układu współczulnego ciśnienie (116 mm Hg) podnosi się stromo, osiąga szczyt (170 mm Hg) już po 15 minutach, po czym spada do poziomu przed wstrzyknięciem w ciągu 15 minut. U osoby z przewagą układu przywspółczulnego ciśnienie (86 mm Hg) początkowo spada do 80 mm Hg, po czym powoli podnosi się, osiąga szczyt (108 mm Hg dopiero po 36 minutach, na tym poziomie pozostaje 9 minut a następnie bardzo powoli opada i wraca do ciśnienia przed wstrzyknięciem adrenaliny dopi ero po dalszych 3ó minutach, ciśnienie tętnicze, mierzone co 3 minuty, u osób z prawidłowym układem wegetatywnym powoli wzrasta po adrenalinie i dochodzi do najwyższego poziomu mniej więcej po 20-30 minutach, po czym po kilku minutach rozpoczyna się powolny jego powrót do pierwotnego poziomu. U osób z przewagą układu współczulnego ciśnienie tętnicze wzrasta bardzo szybko do wysokiego poziomu, lecz również szybko spada. Czytaj dalej Zachowanie sie skurczowego cisnienia tetniczego

porazenia nerwu blednego TYTUL

porażenia nerwu błędnego TYTUL Gdy jego częstość ustali się na pewnym poziomie, wstrzykujemy ponownie 1/2 mg atropiny i tak postępujemy, aż do zupełnego porażenia nerwu błędnego, co objawia się tym, że tętno więcej już się nie przyśpiesza. Świadczy to o bezwzględnym napięciu nerwu współczulnego. U osób z układem wegetatywnym zrównoważonym stan taki pojawia się zwykle po trzech dawkach, czyli po 1,5 mg atropiny, tak że czwarta dawka nie wywiera już żadnego wpływu na częstość tętna. Tętno u tych osób ustala się na poziomie 116-128, średnio 124 na minutę. Jest to poziom bezwzględnego napięcia nerwu współczulnego u osób z prawidłowym układem wegetatywnym, z hiperparasympatykotonią i z hipoparasympatykotonią, natomiast u osób z hipersympatykotonią wynosi wtedy częstość tętna 136-156, a z hiposympatykotonią 100:108. Czytaj dalej porazenia nerwu blednego TYTUL

Bezpieczeństwo, aktywność i immunologiczne korelaty przeciwciała anty-PD-1 w raku AD 4

Dodatni współczynnik PD-L1 zdefiniowano dla każdej próbki przez próg ekspresji wynoszący 5% 19,20; pacjenci z wieloma okazami byli uznani za pozytywny wobec PD-L1, jeśli jakakolwiek próbka spełnia to kryterium. Farmakokinetyka i farmakodynamika
W celu analizy farmakokinetycznej stężenia w surowicy przeciwciała anty-PD-1 oznaczono ilościowo za pomocą testu immunoabsorpcji enzymatycznej. W celu analizy farmakodynamicznej izolowano jednojądrzaste komórki krwi obwodowej (PBMC) od pacjentów na początku badania i po pierwszym cyklu leczenia w celu oszacowania zajętości receptora PD-1 przez przeciwciało na krążących limfocytach T CD3 + za pomocą cytometrii przepływowej.
Analiza statystyczna
Dane dotyczące wszystkich 296 pacjentów leczonych na dzień analizy tego raportu (24 lutego 2012 r.) Wykorzystano do podsumowania cech wyjściowych i zdarzeń niepożądanych. Czytaj dalej Bezpieczeństwo, aktywność i immunologiczne korelaty przeciwciała anty-PD-1 w raku AD 4