Wplyw nadczynnosci tarczycy na cieplote ciala

Wpływ nadczynności tarczycy na ciepłotę ciała Ciepłota ciała w nadczynności tarczycy podnosi się dzięki wzmożonemu wytwarzaniu ciepła i utrzymuje się powyżej normy mimo zwiększonego oddawania ciepła. Zjawisko to polega zarówno na wzmożonej przemianie materii jako też na tym, że jod pod wpływem tyroksyny wybiórczo magazynuje się w ośrodku cieplnym wzgórka szarego (tuber cinereum), zwiększając jego czynność w części współczulnej. Możemy to stwierdzić w doświadczeniu z zatruciem tyroksyną. Chorzy na chorobę Basedowa często odczuwają gorąco w przeciwieństwie do chorych z obrzękiem śluzowatym, chorzy raczej odczuwają zimno . W nadczynności tarczycy występuje również chudnięcie jako wyraz wzmożonej przemiany materii. Czytaj dalej Wplyw nadczynnosci tarczycy na cieplote ciala

Badanie pojemnosci zyciowej pluc (Spirometria)

Badanie pojemności życiowej płuc (Spirometria) TYTUL Przy oznaczaniu ciśnienia wydechowego wydycha badany do pneumatometru – po najgłębszym wdechu, przy czym poziom rtęci w kolanku zagiętym obniża się, a w kolanku rozszerzonym podnosi natomiast dla oznaczenia ciśnienia wdechowego aspiruje badany powietrze z przyrządu, co wywołuje obniżenie się poziomu rtęci w kolanku rozszerzonym i podniesienie się w kolanku zagiętym. Wysokość każdego z ciśnień oznacza się różnicą poziomów rtęci w obu kolankach manometru, czyli przez pomnożenie przez 2 ilości mm wzniesienia lub spadku poziomu rtęci w stosunku do zera w kolanku rozszerzonym w górnej części. Badanie pojemności życiowej płuc (Spirometria) Przez miano: pojemność życiowa płuc rozumie się tę największą ilość powietrza, którą człowiek może wciągnąć do płuc po najgłębszym wydechu. Jest to, zatem suma powietrza zapasowego, oddechowego i uzupełniającego. Pojemność życiowa płuc zależy od wzrostu, wieku, płci, obwodu klatki piersiowe. Czytaj dalej Badanie pojemnosci zyciowej pluc (Spirometria)

Metoda tomograficzna TYTUL Metoda tomograficzna

Metoda tomograficzna TYTUL Metoda tomograficzna umożliwia dokładne określenie siedziby. Ogniska chorobowego w płucu, jego kształtu i budowy, przewyższając pod tym względem zwykłą metodę radiograficzną. Ma to znaczenie np. gdy mamy rozstrzygnąć, jakie żebra należy usunąć przy częściowej torakoplastyce, wykonywanej z powodu jamy gruźliczej w i płucu. Zdjęcia kontra kontaktowe. Czytaj dalej Metoda tomograficzna TYTUL Metoda tomograficzna

Liczne prace nad pochodzeniem cieni

Liczne prace nad pochodzeniem cieni wnękowych TYTUL Liczne prace nad pochodzeniem cieni wnękowych stwierdziły, że podkład anatomiczny cienia wnęki w obrazie radiologicznym stanowi tętnica płucna i większe jej rozgałęzienia zawierające dużo krwi. Potwierdziły to badania Lapo de Carvalho wykonane na żywych ludziach metodą angiopneurnograficzną. Żyły wzmagają cień w miejscach krzyżowania się z tętnicą płucną. Udział ścian oskrzeli w powstaniu cieni wnęki jest nikły, niezmienione zaś węzły oraz naczynia chłonne nie odgrywają pod tym względem wyraźniejszej roli. Rozjaśnienia, które widzimy w miejscu cienia wnęki, pochodzą od światła oskrzeli. Czytaj dalej Liczne prace nad pochodzeniem cieni

Biopsja pluc TYTUL Biopsja pluc

Biopsja płuc TYTUL Biopsja płuc polega na badaniu materiału uzyskanego za życia chorego przez aspirację miąższu płucnego po nakłuciu płuca poprzez ścianę klatki piersiowej niezbyt grubą igłą. Z wydobytego materiału sporządza się rozmazy, stosując takie samo postępowanie, jak przy badaniu rozmazów krwi, i poddaje się je badaniu drobnowidowemu, podczas którego zwraca się uwagę na budowę morfologiczną komórek. Jeżeli uzyskany materiał zawiera małe grudki, sporządza się z nich preparaty histologiczne przy zastosowaniu odpowiedniej techniki histopatologicznej. Nadto wydobyty materiał może być poddany badaniu bakteriologicznemu. Biopsję płuc stosuje się głównie w przypadkach podejrzanych o nowotwór płuc i ziarnicę płuc. Czytaj dalej Biopsja pluc TYTUL Biopsja pluc

Jezeli plwocina sluzowo-ropna zawiera duzo

Jeżeli plwocina śluzowo-ropna zawiera dużo cieczy surowiczej TYTUL Najczęstszym rodzajem plwociny jest plwocina śluzowo – ropna (sputum mucopurulenturn) lub ropno- śluzowa (sputum purulentomu-cosum), zależnie od przewagi śluzu lub ropy śluz i ropa w jednych przypadkach są tak dokładnie z sobą zmieszane, że plwocina przy oglądaniu gołym okiem przedstawia się jako masa ujednostajniona, nieprzejrzysta, żółto biaława, ciągnąca się i lepka, w innych natomiast oba składniki śluz i ropa dają się łatwo odróżnić. Plwocina śluzowo-ropna świadczy o wciągnięciu w sprawę zapalną nie tylko błony śluzowej dróg oddechowych ale i podśluzowej. W ostrym okresie choroby jest jej zwykle niedużo (sputum crudum) i wykrztusza się ją z trudnością. Natomiast w późniejszym okresie choroby jest ona obfitsza, daje się łatwiej wyksztusić (sputum coctum), jest żółtawo zielonawa lub szarawo zielonawa. Ropa tworzy nieraz nie zlewające się kuliste grudki, układające się wskutek ciężkości na dnie naczynia z wodą w postaci krążków o powierzchni nierównej, postrzępionej (plwocina krążkowata, sputum nummulare s. Czytaj dalej Jezeli plwocina sluzowo-ropna zawiera duzo

Bezpieczeństwo, aktywność i immunologiczne korelaty przeciwciała anty-PD-1 w raku AD 3

Nasilenie zdarzeń niepożądanych oceniono zgodnie z ogólnymi kryteriami terminologii dla zdarzeń niepożądanych wydanych przez National Cancer Institute, wersja 3.0.16 Eskalacja dawki
Do badania włączono pacjentów z zaawansowanym czerniakiem, niedrobnokomórkowym rakiem płuca, rakiem nerki, opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego lub rakiem jelita grubego. Kohorty od trzech do sześciu pacjentów na poziom dawki zapisywano kolejno w dawkach 1,0, 3,0 lub 10,0 mg na kilogram masy ciała. Zwiększenie dawki zachodziło, gdy co najmniej trzej pacjenci ukończyli okres oceny bezpieczeństwa (56 dni) przy danym poziomie dawki, z toksycznością ograniczającą dawkę u mniej niż jednej trzeciej pacjentów. Amplituda zwiększania dawki nie była dozwolona. Czytaj dalej Bezpieczeństwo, aktywność i immunologiczne korelaty przeciwciała anty-PD-1 w raku AD 3

Bezpieczeństwo, aktywność i immunologiczne korelaty przeciwciała anty-PD-1 w raku AD 9

Farmakokinetyka przeciwciała była liniowa, z proporcjonalnym do dawki wzrostem stężenia maksymalnego i powierzchni pod krzywą obliczonej od dnia do dnia 14 w zakresie dawek od 0,1 do 10,0 mg na kilogram (35 pacjentów). Farmakokinetykę przeciwciała anty-PD-1 oceniano na podstawie obłożenia receptora PD-1 na krążących limfocytach T CD3 +. W PBMC od 65 pacjentów z czerniakiem leczonych jednym cyklem przeciwciała anty-PD-1 w dawce od 0,1 do 10,0 mg na kilogram co 2 tygodnie, mediana zajętości receptora PD-1 przez przeciwciało anty-PD-1 była 64 do 70% w zależności od poziomu dawki (rysunek 2A). Ekspresja PD-L1 w guzach
Sześćdziesiąt jeden próbek nowotworów przed leczeniem z 42 pacjentów (18 z czerniakiem, 10 z niedrobnokomórkowym rakiem płuc, 7 z rakiem jelita grubego, 5 z rakiem nerkowokomórkowym i 2 z rakiem prostaty) (Tabela S5 w Dodatku uzupełniającym) analizowano pod względem ekspresji PD-L1 na powierzchni komórek nowotworowych (Figura 2B). Czytaj dalej Bezpieczeństwo, aktywność i immunologiczne korelaty przeciwciała anty-PD-1 w raku AD 9

Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia czesc 4

Wyliczyliśmy, że 13 uczestników z danymi, które można by ocenić, będzie musiało zapewnić tę próbę z 95% mocą, aby wykryć różnicę 40 punktów procentowych (tj. Powrót wiremii o 8 tygodni u 50% uczestników badania vs. 90% kontroli historycznych) 14 na dwustronnym poziomie alfa 0,10. W próbie NIH 10 uczestników otrzymywało infuzje VRC01 (w dawce 40 mg na kilogram) dożylnie 3 dni przed i 14 i 28 dni po odstawieniu ART, a następnie co miesiąc (Figura 1). Liczbę komórek T w wiremii i CD4 mierzono na początku (dzień -3), a następnie (Figura 1). Czytaj dalej Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia czesc 4

Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia ad 11

Odporne na VRC01 izolaty od dwóch uczestników (Uczestnicy N04 i N08) były również odporne na miejsce wiążące CD4 bNAb 3BNC117 (Ryc. S14 i S15 w Dodatkowym dodatku). Łącznie, analizy izolatów wirusa w próbie NIH potwierdzają analizę opartą na sekwencjach obserwowaną w badaniu A5340 i pokazują selekcję dla istniejącego wirusa opornego na VRC01 i zdolność VRC01 do dalszego napędzania oporności podczas przerwania analitycznego leczenia. Dyskusja
W dwóch podobnie skonstruowanych badaniach klinicznych stwierdziliśmy, że pasywne podawanie wielokrotnych dawek monoterapii VRC01 powoduje wysokie stężenia VRC01 w osoczu i nie stwierdzono żadnych problemów związanych z bezpieczeństwem. U osób z przewlekłą infekcją HIV, poddawanych przerwom w leczeniu analitu, w porównaniu z historycznymi kontrolami, terapia VRC01 nieznacznie opóźniała odbicie wirusa w surowicy; jednak nie osiągnięto supresji wirusa powyżej 8 tygodni. Czytaj dalej Wpływ HIV Przeciwciało VRC01 na odbicie wirusa po przerwaniu leczenia ad 11