Wplyw nadczynnosci tarczycy na cieplote ciala

Wpływ nadczynności tarczycy na ciepłotę ciała Ciepłota ciała w nadczynności tarczycy podnosi się dzięki wzmożonemu wytwarzaniu ciepła i utrzymuje się powyżej normy mimo zwiększonego oddawania ciepła. Zjawisko to polega zarówno na wzmożonej przemianie materii jako też na tym, że jod pod wpływem tyroksyny wybiórczo magazynuje się w ośrodku cieplnym wzgórka szarego (tuber cinereum), zwiększając jego czynność w części współczulnej. Możemy to stwierdzić w doświadczeniu z zatruciem tyroksyną. Chorzy na chorobę Basedowa często odczuwają gorąco w przeciwieństwie do chorych z obrzękiem śluzowatym, chorzy raczej odczuwają zimno . W nadczynności tarczycy występuje również chudnięcie jako wyraz wzmożonej przemiany materii. Czytaj dalej Wplyw nadczynnosci tarczycy na cieplote ciala

Wplyw nadczynnosci tarczycy na uklad adrenergiczny

Wpływ nadczynności tarczycy na układ adrenergiczny Z różnych doświadczeń i spostrzeżeń klinicznych wynika, że zwiększona czynność tarczycy pobudza układ współczulny, układ zaś współczulny, znajdując się w stanie podrażnienia, powoduje wzmożone wydzielanie hormonu tarczycy. Istnieje więc wzajemna zależność między wytwarzaniem hormonu tarczycy i układem współczulnym, czyli współzależność hormonalno-nerwowa. Na tej podstawie mamy do czynienia z tzw. błędnym kołem (circulus vitiosus), to znaczy: jeżeli powstanie nadmierna czynność tarczycy, W wyniku zjawi się podrażnienie układu współczulnego, podrażniony zaś układ współczulny pobudza tarczycę do większego wytwarzania hormonu. Powstaje wtedy obraz nerwicy współczulnej jako wyraz zwichniętej i nadmiernej czynności układu współczulnego, a nie tylko obraz wzmożonego napięcia tego układu, które raczej należy ujmować jako jeszcze zjawisko fizjologiczne. Czytaj dalej Wplyw nadczynnosci tarczycy na uklad adrenergiczny

W czasie miesiaczek u kobiet zwieksza sie czynnosc tarczycy

W czasie miesiączek u kobiet zwiększa się czynność tarczycy, w okresie ciąży zaś – zmniejsza się. Podawanie dużych ilości wyciągu z tarczycy prowadzi u samic do poronień. U samic i samców niedojrzałych powstaje pod wpływem wyciągu z tarczycy szybsze dojrzewanie płciowe. Podawanie wielkich dawek wyciągów tarczycy może również hamować czynność gruczołów płciowych. Istnieje również wpływ nadczynności tarczycy na trzustkę, gdyż stwierdzono, że w chorobie Basedowa zmniejsza. Czytaj dalej W czasie miesiaczek u kobiet zwieksza sie czynnosc tarczycy

Mechanizm powstawania wola

Wole Zarówno w sprawach przebiegających z niedoczynnością jak i nadczynnością tarczycy może ona ulegać przerostowi i powstanie tzw. wole (struma), a. Wole. z niedoczynności tarczycy W niedoczynności tarczycy przerasta ona dlatego, że wytwarzanie tyroksyny jest za małe i nie wystarcza do ożywienia procesów przemiany materii. Mechanizm powstawania wola z niedoczynności tarczycy sprowadza się do pobudzającego działania hormonu tyreotropowego przysadki mózgowej, który pobudza czynność i rozrost tarczycy. Czytaj dalej Mechanizm powstawania wola

Badanie klatki piersiowej promieniami Roentgena

Badanie klatki piersiowej promieniami Roentgena TYTUL Badanie klatki piersiowej promieniami Roentgena polega na: 1) prześwietlaniu (radioskopia) 2) na zdjęciu klatki piersiowej (radiografia). W ostatnich czasach stosuje się także radiokimografię i tomografię. Każda z tych metod ma swe znaczenie, nie wyłącza innych, a wszystkie wzajemnie się uzupełniają. Radioskopia prześwietlaniem bada się klatkę piersiową przede wszystkim w kierunku strzałkowym tylno-przednim i przednio-tylnym. Ze względu na rozbieżność promieni padających z ogniska lampy rentgenowskiej na ekran lub na błonę radiologiczną, cienie uwidoczniających się zmian są zawsze powiększone i zarysowują się nieostro. Czytaj dalej Badanie klatki piersiowej promieniami Roentgena

Tomografia TYTUL Tomografia. Ujemna strone radiografii

Tomografia TYTUL Tomografia. Ujemną stronę radiografii klatki piersiowej stanowi to, że w zdjęciu, tak jak w prześwietlaniu, otrzymujemy obraz płaszczyznowy, przy czym zacienienia znajdujące się w różnych głębokościach klatki piersiowej, jednak na tej samej wysokości, nakładają się na siebie i wzajemnie się przesłaniają. Utrudniać to może odczytywanie radiogramu i nawet być przyczyną pomyłki, tym bardziej że do sumowania się prawidłowych y nieprawidłowych cieni płucnych dołączają się cienie żeber, które pokrywają prawie 2/3 błony radiologicznej. Uniknąć powstających z tego pomyłek w interpretacji radiogramu można za pomocą tomografii. Twórcą tej metody jest nasz rodak Karol Mayer. Czytaj dalej Tomografia TYTUL Tomografia. Ujemna strone radiografii

Liczne prace nad pochodzeniem cieni

Liczne prace nad pochodzeniem cieni wnękowych TYTUL Liczne prace nad pochodzeniem cieni wnękowych stwierdziły, że podkład anatomiczny cienia wnęki w obrazie radiologicznym stanowi tętnica płucna i większe jej rozgałęzienia zawierające dużo krwi. Potwierdziły to badania Lapo de Carvalho wykonane na żywych ludziach metodą angiopneurnograficzną. Żyły wzmagają cień w miejscach krzyżowania się z tętnicą płucną. Udział ścian oskrzeli w powstaniu cieni wnęki jest nikły, niezmienione zaś węzły oraz naczynia chłonne nie odgrywają pod tym względem wyraźniejszej roli. Rozjaśnienia, które widzimy w miejscu cienia wnęki, pochodzą od światła oskrzeli. Czytaj dalej Liczne prace nad pochodzeniem cieni

Próba atropinowa. TYTUL Zachowanie sie czestosci

Próba atropinowa. TYTUL Zachowanie się częstości tętna po atropinie u osoby z układem wegetatywnym zrównoważonym i u osoby z przewagą układu współczulnego; strzałki oznaczają czas wstrzykiwania 0,5 mg siarczanu atropiny. U osoby z układem wegetatywnym zrównoważonym najwyższa częstość tętna (122 na minutę) została osiągnięta po trzech dawkach atropiny; hamująca siła nerwu błędnego wynosi 122 mniej 80, zatem 42 napięcie nerwu współczulnego bezwzględne wynosi 122. U osoby z przewagą nerwu współczulnego najwyższą częstość tętna (128) uzyskano już po dwóch dawkach atropiny, siła hamująca nerwu błędnego wynosi 128 mniej 84, zatem 44, bezwzględne napięcie nerwu współczulnego 128. Tętno u osób z przewagą układu współczulnego nie zwalnia się, w przeciwieństwie do tego, co się spostrzega w razie wyraźnej przewagi układu przywspółczulnego. Czytaj dalej Próba atropinowa. TYTUL Zachowanie sie czestosci

Badanie plwociny golym okiem TYTUL Badanie

Badanie plwociny gołym okiem TYTUL Badanie plwociny gołym okiem Badanie plwociny gołym okiem polega na oznaczeniu dobowej jej ilości, zbitości, wyglądu, barwy, woni oraz składników, które dają się dostrzec nieuzbrojonym okiem. Ilość dobowa plwociny, zależnie od rodzaju choroby narządu oddechowego, jej rozległości, a nieraz także od okresu choroby, waha się od kilku mililitrów do jednego litra i więcej. Jeżeli dobowa ilość plwociny jest mała, mówimy osputum parcum, jeżeli zaś jest jej dużo, to osputum copiosum. Dużo plwociny spostrzega się w obrzęku płuc, zgorzeli płuc, w przypadkach ropni płuc, w rozszerzeniach oskrzeli, w przewlekłym śluzoropotoku oskrzelowym, w nieżycie śluzotok owym oskrzeli, w zapaleniu gnilnym oskrzeli, także w rozpadowej gruźlicy płuc. Natomiast w krupowym zapaleniu płuc plwociny jest mało pomimo zajęcia całego płata płucnego lub nawet kilku płatów. Czytaj dalej Badanie plwociny golym okiem TYTUL Badanie

Jezeli plwocina sluzowo-ropna zawiera duzo

Jeżeli plwocina śluzowo-ropna zawiera dużo cieczy surowiczej TYTUL Najczęstszym rodzajem plwociny jest plwocina śluzowo – ropna (sputum mucopurulenturn) lub ropno- śluzowa (sputum purulentomu-cosum), zależnie od przewagi śluzu lub ropy śluz i ropa w jednych przypadkach są tak dokładnie z sobą zmieszane, że plwocina przy oglądaniu gołym okiem przedstawia się jako masa ujednostajniona, nieprzejrzysta, żółto biaława, ciągnąca się i lepka, w innych natomiast oba składniki śluz i ropa dają się łatwo odróżnić. Plwocina śluzowo-ropna świadczy o wciągnięciu w sprawę zapalną nie tylko błony śluzowej dróg oddechowych ale i podśluzowej. W ostrym okresie choroby jest jej zwykle niedużo (sputum crudum) i wykrztusza się ją z trudnością. Natomiast w późniejszym okresie choroby jest ona obfitsza, daje się łatwiej wyksztusić (sputum coctum), jest żółtawo zielonawa lub szarawo zielonawa. Ropa tworzy nieraz nie zlewające się kuliste grudki, układające się wskutek ciężkości na dnie naczynia z wodą w postaci krążków o powierzchni nierównej, postrzępionej (plwocina krążkowata, sputum nummulare s. Czytaj dalej Jezeli plwocina sluzowo-ropna zawiera duzo